Secara logiknya mudah saja. Bila kerajaan umumkan bahawa kanak-kanak enam tahun boleh mula masuk sekolah, kebanyakan ibu bapa memang akan rasa gembira.
Tak perlu sentuh soal akademik dulu. Kos sara hidup sekarang tinggi. Hantar anak ke taska, Montessori atau tadika swasta bukan murah. Untuk seorang anak, penjimatan sebulan boleh mencecah ratusan ringgit, malah ada yang sampai ribuan. Jadi bila wujud pilihan sekolah kerajaan, reaksi awal ramai ibu bapa memang rasa lega.
Itu cerita di atas kertas.
Bila masuk ke realiti di lapangan, mula timbul persoalan. Soalan yang biasa-biasa sahaja. Bukan melawan, bukan membantah. Tapi lumrah, bila ada ibu bapa bertanya atau mengkritik sedikit, terus dilabel macam-macam.
Katanya cerewet. Tak pandang jauh. Tak faham hala tuju pendidikan.
Kemudian muncullah hujah-hujah besar:
“Kita kena ikut piawaian global.”
“OECD dah lama buat.”
“Negara-negara EU semua dah mula umur enam tahun.”
“Minda kena ke depan.”
Cuma “minda yang ke depan” itu sendiri kadang-kadang tak begitu jelas.
Sebab kebanyakan ibu bapa yang bertanya ini bukan menolak dasar tersebut. Mereka cuma mahu faham — bila kita bandingkan dengan OECD dan EU, sebenarnya kita bandingkan bahagian yang mana?
Adakah sekadar umur kemasukan ke sekolah, atau keseluruhan sistem yang menyokong keputusan itu?
Kalau mahu menggunakan hujah “piawaian global”, secara logiknya kita juga perlu melihat keseluruhan gambaran. Saiz kelas bagaimana. Nisbah murid dengan guru bagaimana. Realiti sekolah di bandar dan luar bandar bagaimana. Tak boleh ambil satu komponen sahaja, kemudian mengharapkan hasil yang sama.
Sebab itu, untuk memurnikan perbincangan — dan mengelakkan budaya label-melabel — kenapa ramai yang skeptikal dengan pengumuman semalam, ada dua rajah yang wajar dikongsi.
Rajah 1: Saiz Kelas Sekolah Rendah (Kemasukan Umur 6 Tahun)
Rajah ini membandingkan purata saiz kelas sekolah rendah bagi beberapa sistem pendidikan OECD dan Kesatuan Eropah dengan Malaysia, termasuk perbezaan antara purata nasional dan kawasan bandar.
Rajah 2: Nisbah Murid kepada Guru (Pendidikan Sekolah Rendah)
Rajah ini menunjukkan nisbah murid kepada guru di sekolah rendah merentasi beberapa sistem OECD dan Kesatuan Eropah, serta perbandingan dengan purata nasional dan kawasan bandar di Malaysia.
Tujuannya sekadar meletakkan konteks. Supaya bila orang sebut OECD, EU, piawaian global atau “minda ke depan”, perbincangan itu berpijak atas realiti, bukan sekadar slogan.
Melainkan, secara ajaib, KPM mampu menambah bilangan kelas, sekolah, atau sekurang-kurangnya guru sehingga setara dengan negara-negara yang sering dijadikan model perbandingan ini.
Yang faham, akan faham.
Yang selebihnya, masing-masing boleh menilai sendiri.
Sekian.
NotaKarut: Ini belum lagi masuk isu silibus. Kalau nak tiru mereka, adakah kanak-kanak enam tahun di sini juga akan melalui silibus berasaskan permainan seperti di negara tersebut, atau kekal dengan pendekatan 3M seperti sekarang? Yang itu pun satu lagi cerita — dan satu lagi pening kepala.
Ulasan